Zoeken
  • martinv

AMAI 2

Bijgewerkt: 7 dec 2019

10 september 2019

Ik ga bekennen, ik ga op glad ijs. Me heel kwetsbaar opstellen. Grenzen zijn vaag en het gaat om interpretatie. Maar ik ben nooit een grens over gegaan, ben verkeerd beoordeeld, niet moedwillig, nee dat nét niet, maar uit domheid.

In mijn onderwijscarrière stond ik altijd dicht bij de kinderen, raakte ze soms aan, bewust tot een bepaalde leeftijd. Daarna kon dat verkeerd begrepen worden, maar kinderen waren graag bij mij.

In groep vier zaten ooit twee heel lieve meisjes. Op een gegeven moment maakten zij (niet ik, echt niet) er een gewoonte van om mij bij het naar huis gaan een kusje te komen geven op de wang, gewoon leuk, gezellig. Niemand in de klas viel dat op of viel er over. Wel de directeur die dat van iemand hoorde.

Hij was nieuw op school en volgens mij wilde hij indruk maken door een daad te stellen, iets om trots op te zijn. Dus riep hij mij op het matje. "Ik heb gehoord dat jij kinderen kusjes geeft", zei hij. "Nee, zei ik, zij geven mij kusjes.". Maar dat kon dus niet en dat mocht niet. Waarop het volgende gebeurde, een dag of wat later. Ik was bezig in de klas en opeens zag ik de directeur in de tuin, buiten mijn klas staan gluren,de klas in. Ik kon het niet geloven, hij moest toch zien dat ik hem zag, of was dat nét de bedoeling.? Het had geen gevolgen, ik bleef ver van de kinderen.

Lucie

Tot ik later een computerles moest geven in de hal. De kinderen zaten in een halve cirkel, met de rug naar mij toe, elk aan een pc. Het was tijd, de les was om. Iedereen stond op om naar huis te gaan. Eén meisje niet. Ik riep haar dat het tijd was, geen reactie, dus ik spelenderwijs greep haar bij de keel van achteren. Even later schrok ik, dat zelfde meisje deed datzelfde bij mij. (reversibel, moet kunnen) Ik schrok, draaide me om en zei zoiets als: "Wat doe je nou, als ik je een kusje geef, geef jij me er dan ook een te-rug? (dom, totaal ongepast, ik gaf nooit kusjes, heb die neiging nooit, nu nog niet (Amai) dus onzin.)

Wat het meisje thuis verteld heeft, weet ik niet, maar mama en papa vonden dat een soort verkrachting. Ik neem niemand iets kwalijk, alleen mezelf en die directeur, maar hij kreeg zijn wapenfeit.


Ik kan me dus voorstellen dat leerkrachten (altijd alleen mannen, nooit juffen) die beschuldigd zijn zichzelf ophingen (terwijl ze later valselijk beschuldigd bleken te zijn door boze meisjes, wellicht vanwege te lage cijfers) Het gaat altijd om interpretatie, de schijn is vaak genoeg.

Ik heb op bed gelegen, ziek, buikpijn. Ik wilde dood, maar ik wist hoe het echt zat.


En of ik vanmorgen geknuffeld ben? Nee, dat niet, wel een lieve glimlach van S en een appje van E : " leuke artikelen..."

Daar doe ik het ook voor, Amai.


12 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven