Zoeken
  • martinv

Armoe Troef

Bijgewerkt: 23 jul 2020

22 juli 2020

Is een blogger in de buurt, hou je op je hoede. Zie je niet hoe of hij gluurt, j' hebt echt geen vermoeden. En nu ben ik aan de beurt.

Geen koffie, geen kaas, en nu zelfs geen brood. Ik heb niks meer, kan ook niks kopen, laar staan halen. een geld.Nieuw gevoel, nieuwe ervaringen. Ik beschrijf er drie: 1. Ik had op mijn rekening de vorige week nog €2,20 staan. Ik dacht ik haal een potje pindakaas, kaas is te duur, dat geld heb ik niet, en zo'n potje kun je langer uitsmeren (hahaha). Dus zoeken, moeilijk, Potje Pindakaas kost rond de €3,50 helaas. Wacht één klein potje past! €2,90, helaas. Biologisch ook nog (wat is de rest dan? plastic?) Dus met €2,20 op mijn pasje nam ik een PP mee van €2,90. Dat was redelijk bewust vragen om moeilijkheden, maar in mijn euforische toestand vond ik dat wel spannend, hoe zou dit aflopen? Bij de zelf-scan-kassa ontstond inderdaad het probleem, ik zo hulp krijgen van een medewerker. Gelukkig was dat niet één van die aardige meisjes, maar van die zelfingenomen kwast die mij er laatst nog om gevraagd had mijn

Rusty niet voor de ingang vast te binden, daar schenen klanten last van te hebben, puh. Dus de pin-automaat deed het niet: "geen saldo" gaf het domme ding aan. Waarom zei die niet: "te weinig saldo" of "onvoldoende saldo"? Dat zou de waarheid beter beschrijven. "Dan moet u anders betalen", zei uiterst scherpzinnig de even tot Albert Heijn zelf gepromoveerde kwast. "Dat heb ik niet", zei ik even helder. Kort gevecht: daar kon Albert toch niet aan beginnen, bijlappen, en hij zelf al helemaal niet. Toen begon ik er een scène van te maken, (ik genoot) en vroeg om me heen wie mij een dubbeltje gunde om te kunnen eten, en een ouder echtpaar trok inderdaad allebei hun portemonnee, één dubbeltje gaf ik royaal terug. "Fijn dat er op deze wereld toch nog goede mensen rond lopen", zei ik nog naar de kwast én naar de lieve oudjes toe. 2. Laatst had ik de Bouwende Buurman een hardstenen dorpel beloofd: "Die ligt hier toch maar in de weg". Fout, fout, heb ik nu van mijn adviseuse geleerd: ik denk verkeerd, ze leert mij met geld omgaan. Dus ik moet daar geld voor vragen. En nu had ik het hard nodig. Ik vroeg BB dus wat hij ervoor wilde geven, daar ik het nodig had. Nooit gedacht dat ik me zou kunnen verlagen tot bedelen.

Maar mij is ooit verweten dat ik mijn decorum heb verloren, en daar ben ik nu blij mee. Het doet me dus niets te bedelen. (en: negatieve aandacht is ook aandacht) BB vroeg wat ik in gedachte had voor de steen van anderhalve meter, hard. Ik opperde: "ik dacht aan €35", waarop BB naar binnen ging en even later terug kwam met: een pot appelstroop, een pak stroopwafels, een zakje (restje) koffie-pads , én....€20. Ik superblij! "Morgen boodschappen doen". Het was niet gespeeld, ik heb gesmuld van de wafels, in no time ( Nederlandse uitdrukking?) was het pak op.

3. Van de winter was een mede-patiënte, Anny overleden aan weer een herseninfarct. Haar lieve zeer toegewijde echtgenoot Ton zat nu alleen en teruggetrokken thuis. Al heel lang was ik van plan hem te bezoeken. Op een middag ben ik er naartoe gereden, gewoon brutaal aangebeld. Hij zat daar zielig te zijn, erg alleen. Ik wilde helpen, en bedacht dat hij moest communiceren met kind en kleinkinderen. Mijn oude tablet zou hier goed van pas komen, traag, maar voor iemand van vijfenzeventig is dat geen relevant argument. De volgende dag heb ik hem gebracht, om uit te proberen, Ton leek niet echt enthousiast. Eenmaal thuis dacht ik opeens een beetje commercieel: ik vroeg via de app aan zijn dochter €40. (kon ik boodschappen van doen). 's Avonds kreeg ik reactie, hij deed er niks mee. Vijfenzeventig jaar...begrijpelijk. Maar toen, de volgende dag....kwam de Engel uit de hemel.

Ik kreeg een appje van de overbuurvrouw uit het voormalig klooster: of ik wat oude stenen had. Natuurlijk, kom maar halen (altijd leuk haar te zien..)

Ze was er al, mét bouwvakker, in mijn oprit, hij had al een steen gevonden die groot genoeg was. Hij moest er drie hebben, die lagen er wel. "Waals formaat"? vroeg ik heel wijs. Inderdaad, zei de man vol liefde voor het vak. "Deze zijn geld waard, die kosten zeker €1,45, als je ze moet kopen." En 's avonds lag bij mij in de keuken een briefje van €5. Echte engel, toch.


15 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

0638895209

©2019 door Mijnverbouwing.. Met trots gemaakt met Wix.com