Zoeken
  • martinv

Armoedzaaiers

Bijgewerkt: 11 feb 2020

10 februari 2020



Hier stonden ze, hier heb ik ze zien staan. Zuster portierster, de enige die buiten mocht komen, de allerliefste, volgens mij, deed altijd open. Ze waren deemoedig, de bedelaars, de daklozen. Ze kregen waar ze voor kwamen, een boterham, een kop koffie, dat ze op de stoep achterlieten. Ze waren van alle pluimages, van allerlei allooi. Maar wel dankbaar. Hoewel sommige het vanzelfsprekend vonden. Net als toen het klooster later leeg stond, dat zij het in wilden nemen. Toen hadden ze een raam open gekregen en kropen naar binnen. Vier mannen en en één vrouw. Het was koud, dus even later werd een kacheltje naar binnen gehesen. En toen werd er ingegrepen, dat werd gevaarlijk.




Maar jarenlang hebben de armoedzaaiers er hun gading gekregen, van de zusters Carmelitessen. Het was altijd een mooi gezicht, daar alleen al door kregen de zusters van mij het bestaansrecht. En de jongste, een Chinese zuster (zonder enge ziekte) die verliefd werd op het jongetje dat tegenover woonde en altijd zwaaide. Dat toonde het wrange, wrede nonnenbestaan die geen moeder mochten zijn.

Hierover, over de armoedzaaiers heb ik een lied geschreven:


Ik heb ze gezien: Armoedzaaiers, ze hadden geen goed en geen geld, het waren geen wolven, geen graaiers, door wetenschap is vastgesteld: de wereld wil dat mensen werken, dat is voor ons allen gelijk, dat is niet altijd leuk, zul je merken, het noodlot bepaalt of je arm bent of rijk.

dat is niet altijd leuk, zul je merken, het noodlot bepaalt of je arm bent of rijk.



Het mooiste was toen een boom van een vent, een dakloze het brood at en de koffie dronk, het kopje op de grond zette, de poort uit liep en vertrok in zijn oude bak van een Mercedes!

18 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

0638895209

©2019 door Mijnverbouwing.. Met trots gemaakt met Wix.com