Zoeken
  • martinv

Als het moet, dan Moêt het.

Bijgewerkt: 8 nov 2019

7 november 2019

Ik was op bezoek, bij het koor " Euver de brök" in de Voorstad Sint Jacob. Een enorm koor, wel vijftig man (je zegt nooit wel vijftig vrouw, gek hè), mannen en vrouwen en wat voor een mannen! geweldig! Maar ik moest op de achtergrond blijven, ik was te gast. En dat is moeilijk voor mij. Ik gaf commentaar, onwillekeurig. ik hoorde wat er niet stond, dus ik gaf commentaar. Dit was te laag, om te verhoeden sprong ik in," Te laag, dit moet hoger, in C. De dirigent reageerde eindelijk, boze gezichten keken mij aan. De eerste keer hier, en nu al commentaar! De dirigent wilde niet gestoord worden, werd aangevallen in zijn soevereiniteit. En dat mocht niet, verwarring, hij wilde niet gestoord worden door een bezoeker, ik maar bij mezelf denken: " Doe nou wat ik zeg, ik heb gelijk, dan red ik de repetitie.) En het onverwachte gebeurde, hij ging over op C. En het koor werd enthousiast, opgelucht, die rare snuiter had wel gelijk. Het koor reageerde als een hond bij zijn baas: het koor beschermde hem. Mooi. Zo hoort dat ook.

Tegelijk was het een gelijk van mij. Toen al gauw het volgende incident. Het koor zong een mooi lied uit Afrika. Maar het klonk niet zoals het hoort, ik popelde, ik moest me melden, zoals Herman, een gepensioneerd zakenman zich niet liet dwingen. "Ik moet als pensionado niets meer, zegt hij steeds. de enige Moêt is deze:

een echte moet

Hij laat zich niets meer vertellen, maar daarover later, even niet op zijpaden.

Ze zongen geen of haast geen triolen, zonde want dat was wezenlijk van dit lied, jammer. Ik kwam er doorheen, T. luisterde. " Het is vervelend", zei hij, "maar die gast heeft wel gelijk", en hij ging echt goed doceren: wat een triool was, notatie en hoe het moest klinken. En het klonk veel beter, bewustwording kan echt helpen, en meer dan eerst volgden koorleden mij. Eén kwam zelfs bij mij zitten om te horen hoe het moest, dit dreigde een schisma te worden. In de pauze kwam de dirigent mij sommeren niet meer te storen of ik kon gaan, of, en hij wilde mij nog een kans geven toen ik alles toegaf, ik moest met mijn billen bloot tegenover het hele koor. Na de pauze kreeg ik de bühne, ik mocht mijn woordje doen. Nou, dat mag je aan mij overlaten.

Ik heb mijn comfort-zone verlaten, ik heb gehuild omdat ik geen geen gitaar meer kon spelen, men ging soms een beetje meevoelen, meehuilen. Ik schrok en compenseerde de stemming gelijk door het feit mede te delen dat ik van mijn ziekte steeds weer verliefd werd, maar nog niemand aan de haak had geslagen (een beetje schmieren mag, koketteren met je eigen zwakte werkt! Ik voelde veel warmte (ik weet het Carla, dit heeft niks met verbouwen meer te maken, wel met verbouwereren.) ik heb me daarna beheerst, mijn kritiek voor me gehouden en opgeschreven, na de repetitie geuit, Ton moet ermee doen wat hij wil, dit was voor beiden bevredigend.


de schutterij beschermde

Even terugkomen op Herman van de Kepel: een geboren Buutreedner! Van hem gehoord, en hij staat er strak bij, in de houding, en brult met rollende r :

DE SJUTTERIE VAN MOOFERD

Sjutterie van Mooferd, sjtank sjtief! ut gewaer rech veur de boeek. As ich zegk: sjeet!, sjeet d'r neet

as ich zegk: "Paaf, dan geit d'r aaf

noe geit d'r aaf,

Krek euver de kerktoren bie Jonkes Nel achter in den hoaf!

Wellicht ga ik mee doen met de organisatie van het carnavalsfeest, met buutnereedners, en ons koor, ik kreeg vandaag de toezegging van tien klappers van Brugman keukens, geweldig. Alweer iets nieuws, Jo het houdt niet op hè!



11 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven