Zoeken
  • martinv

Best is niet altijd beter.

5 januari 2020

Wat heb ik nou? Ik weet het niet. Sinds mijn CVA zijn mijn emoties sterker geworden. Ik maak mooie liedjes, dus. Ben heel verliefd, schrijf zoiets als: Blijf, een keer bij mij logeren, blijf, logeer een keer bij mij. (lief hé) Een ander liedje heeft een ander thema: ïk ben niet beter, ik ben best! Voorbeeld van niet kunnen beheersen: ik kwam de eerste keer bij een

kort lontje

koor, ging erbij staan, het mocht, mocht wel een keer meekijken, luisteren. Ze gingen spontaan inzingen. Ik had een klapper gekregen van iemand anders. Begon meteen te zoeken: waar staat dat? Ik wil meezingen, (controleren?) staat er niet in, werd gefluisterd. Oh. Klonk aardig. Toen het eerste echte lied. De dirigent noemde een naam.(ik meteen tamelijk hardop: welk nummer, nummer noemen, waar staat dat?) Boze gezichten, het klonk als kritiek, niet zo bedoeld, maar zo ben ik. Onbeheerst. Gevonden, leuk stuk, maar ik zag triolen, die zongen ze niet, de dirigent wel, maar het koor niet. Dus ik me ergeren, vinger opsteken, roepen: "Ik hoor geen triolen! " De dirigent keek al een beetje geërgerd mijn richting uit. Ik zag hem denken: "Waar bemoeit die man zich mee, komt een keer kijken, en dan dit." Hij sloeg af, vroeg wat die vreemde meneer wilde.

met het vingertje

Ik was onverdroten, die man moest geholpen worden, ik moest ingrijpen, dit kon niet. Ik legde het uit, dat die triolen te belangrijk waren. Hij legde uit naar zijn koor die met z'n vijftigen achter hem gingen staan, alsof ik hem aanviel, zij zouden hem als trouwe kudde beschermen. Stiekem genoot ik van dit fenomeen: herder beschermd door kudde. Er ontstond geroezemoes, komt de eerst keer meedoen, en dan dit. De dirigent hernam zich en ging zijn mensen uitleggen dat deze meneer wel gelijk had, maar dat dit koor nog niet zolang bestond en een "meezingkoor" was. Zo precies hoefde het eigenlijk ook nog niet. (er bleek een cultuur van gezellig samen zingen, vooral niet te moeilijk)


Tom, zo heette de dirigent begon uit te leggen wat triolen waren, op een veront-schuldigende toon, bang voor vele dames te technisch te worden. Maar het klonk veel beter, ik enthousiast (bijna klappen). Wat toen gebeurde had ik niet verwacht. Ik was uit aangeleerde bescheidenheid achteraan blijven staan en er kwamen zowaar enkele heren naast mij staan. Er leek een soort tweespalt: eindelijk iemand met verstand van zaken die die kabouter van een eigenwijze dirigent kwam vertellen hoe het moest, was de sfeer. Ik werd rustig, de repetitie ging verder. In de pauze ging ik naar Tom om me ter verontschuldigen (zo ben ik dan ook weer) Tom vroeg of ik er verstand van had, ik had ook vast een absoluut gehoor, dacht hij. Ik,eh....probeerde bescheiden te zijn en zei dat een CVA had gehad, en zo. Tom stelde voor dat ik na de pauze mijn verhaal kon uitleggen, om zo wat vertrouwen teug te winnen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen.Iemand kwam mij een kopje koffie brengen en na de pauze nam ik plaats voor het koor.

Men keek nogal sceptisch toen ik vertelde van mijn hersenstoornis/handicap, dat ik manisch was dus erg verliefd en dat dat helaas nog niet wederkerig was. Dat was een moment van warme gevoelens, neiging tot troosten bij veel dames. Tom vertelde later dat hij dames traantjes had zien pinken...

traantje

Opeens had ik een plek in het koor, er werd geglimlacht. En ik heb daarna in de (geleende) klapper van een ander veel aantekeningen gemaakt: "zelf piano spelen, een voorspel spelen om gelijk te laten beginnen, verliefde-mannen-tekst laten zingen door mannen" en nog meer van die tips. En tegenwoordig heb ik tijdens de repetities het gevoel dat Tom naar mij kijkt en vraagt om goedkeuring.


HET KOOR IS OOK EEN MEEVOEKLKOOR. Euver de Brök, heten we, en zijn we.


20 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

0638895209

©2019 door Mijnverbouwing.. Met trots gemaakt met Wix.com