Zoeken
  • martinv

Cyrano anders...

Bijgewerkt: 16 aug 2020

26 juli 2020

De laatste tijd ga ik daar graag 's middags naar toe. Naar het surfstrand in Ool. Niet om te surfen, die tijd is voorbij, nee om te kijken naar het surfen. Genieten van de sfeer, vakantie, water, en aardige mensen. (en mooie meisjes zie je daar ook! Kijken mag toch.)

Ik zit niet aan het water, heel soms, maar iedereen kent die gekke vent met hoed of pet bij de ingang op dat bankje, mét hondje. Die vertelt, kletst, iedereen aanspreekt, de dorpsgek. Sommigen zullen wel schrikken als hij weer aan komt kakken, midden op de middag. Christiaan zeker, die daar de mensen ontvangt en alles regelt, geld int en doorverwijst. Ik word vast al Cyrano genoemd. Dichter en fantast, in mindere tijden beland. Christiaan mag er zijn, jong, viriel, zo eentje waar vrouwen graag naar kijken, en graag door gezien worden. Hij heeft ook wel charme, warme glimlach, maar geen vriendin. De leeftijd heeft hij wel, een goede twintiger. En wat mij als poëet al een paar keer is opgevallen; Hij heeft chance!

Dan komt plotseling een zwart Golfje de dijk oprijden, niet de nieuwste, niet de schoonste, met daarin wél een schone. En die lacht! Niet te filmen, wat een gave glimlach. Daar veer ik ook van op. En Christiaan vertoont inderdaad een grote glimlach, als tandpasta-reclame! Dus ik zeg: "Kerel, is het wat of wordt het wat?". "That's the question," antwoordt Chris verrassend snel. Daar is over nagedacht. Echt waar. Wat een carambole, de vonken vliegen.

Ik heb mijn plan snel getrokken. Ik weet het. "En Christiaan, wat denk je hieraan te gaan doen", vraag ik als mentor. "Niks," zegt Chris, "zoiets moet je niet forceren, dat moet natuurlijk gaan", zegt de wijsneus. En daar geloof ik dus helemaal niks van. Hij wil, zij is gewillig, dat wordt wat, dat zie ik zo. En ik vraag hem om een briefje en een pen. En ik trek me terug, zie nog net waar de schoonheid haar vehikel plaatst en zoek een plekje om te schrijven. Ik schrijf... ("Ze heet Dafne", roept de schone jongeling mij nog toe)

Als ik Diede Dafne zie, als die hier de bocht komt nemen, zou ik graag van weet-ik-wie heus een lasso willen claimen Om haar met haar lieve lach als een kalf te arresteren in mijn leven, als het mag echt totaal te integreren!


Dit briefje duw ik, anoniem, onder de ruitenwisser. De middag verloopt zoals normaal, gezellig. Totdat ik in de verte jonge Dafne naar haar auto terug zie keren, en inderdaad het briefje zie pakken en lezen. Van verre ontwaar ik weer zo'n betoverende glimlach, een Big Smile. En ze komt naar de uitgang, en... ze zwaait enthousiast, mét grote glimlach...

NAAR MIJ!

.

16 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

0638895209

©2019 door Mijnverbouwing.. Met trots gemaakt met Wix.com