Zoeken
  • martinv

Feesttijd

Herinneringen en plannen.

6 november 2019

"Nostalgie is ook niet meer wat het geweest is" zei ooit T. van Platkalleharie. Voelen jullie? Hij is ijzersterk, en dan al aan het begin van het stukje.

Het komt er weer aan, de tijd van feesten, wij vierden op 11 november altijd Sintermaarten, Sintermerte. Ik kreeg van Jo anoniem altijd aan de vooravond pakjes, voor het eten, bij het

Sintermertepret

aperatief. In donkere tijden was dit het eerste kinderfeest. Niet carnaval op de elfde van.... of Halloween, brrr. Verbasterd vuurfeest. Daar gaat het om: feesten in het donker, bieten (in Nederland hadden, hebben we bieten om uit te hollen, geen pompoenen, en dan bij mensen zingen en bedelen (dat is al heel oud: de arme kinderen gaan op de vooravond bedelen bij de rijken, dat werd geregeld. Mijn vader vertelde dat met alle kinderen aan de vooravond van Kerstmis gingen zingen en bedelen aan de deuren van daartoe toestemming gevende rijken. Mijn vader schaamde zich daarvoor, en liet bij hem de zingend kinderen de deur niet open, hij hield niet van bedelen, zei hij dan.

Met de intocht van Sinterklaas kwamen de kinderen van J. en C. ( mijn oudste broer) altijd logeren. Spannende tijd. Wij vonden dat het geheim moest blijven, niet een nepsint inhuldigen, niet bij die man op schoot, nee, de tv-Sint was de enige echte. En in de fantasie 's nachts buiten. Dus met speculaas en chocomel bij de televisie, en lachen, genieten van het verhaal, wat ze thuis al gevolgd hadden.

En dan 's avonds een tekening maken en bij de verwarming (bij gebrek aan kachel) liedje zingen met Ome Martin. En Ome Jo zong mee, met zijn zware rookbas. En dan vol spanning naar bed, de kinderen dan, M. J. en A. De jongste (A) vond dat ik in huis de mama was en Jo was papa. (ik kookte)

En als ze sliepen, zetten wij pakjes klaar en maakten een spoor van snoep naar de zolderdeur, we maakten, voedden een verhaal. De volgende dag riepen ze heel vroeg ome Jo (die was de baas in huis) of ze naar beneden mochten Ik sliep boven, maar ze lieten mij slapen, ik was niet de baas. Toen kwam het feesteten, met eerlijk verzamelen en delen van het snoepgoed (dat is eigenlijk verkeerd, goed was het niet (mijn moeder vroeg altijd: heb je goed gegeten?, en na een bevestigend antwoord: dan kun je lappen kakken!) En op sinterklaasavond gingen we altijd zelf geknutselde surprises met versjes (later hele gedichten) voor de deur zetten en hard wegrennen, spannend, ze deden altijd mee.

En bij mij thuis? Ik bracht altijd op diezelfde avond een pakje met gedicht en goed gevuld, voor de deur. Ze speelden mee, we speelden dat spel samen: het buitenlicht was uit, ik zette het pak voor de deur, die vlak bij de hoek van het huis was, pa wachtte heel lief zodat ik met gemak om de hoek kon stappen, het ganglicht ging aan, pa deed open en zong heel luid: "Dank je wel, Sinterklaas, dankjewel Zwarte Piet!" Hij improviseerde de melodie en was als een kind zo blij (op zijn negentigste nog) Dan ging de deur dicht en het buitenlicht ging aan, zodat ik niet zou vallen op de trap, de lieverd.

Dit was en is voor mij nog steeds Sinterklaas vieren. Niet bedelen, maar blijdschap brengen.

Ik had graag gezien wat er toen binnen gebeurde, of misschien maar beter van niet.

13 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven