Zoeken
  • martinv

Geld rolt

16 februari 2020


Misschien ga ik vandaag wel veel geld genereren. Geld kun je verdienen, uitgeven, hebben of juist niet. Of je kunt het genereren (soort van organiseren). Het vervelende is: ik heb veel nodig, als ik het ruik, gaat het al rollen. Ik heb het nog niet (integendeel) en ik ben al een nieuwe auto aan het kopen, wensen aan het verzamelen. Ik lijk op mijn tante Regina. Die moest ook altijd kopen. Ze spaarde het hele jaar om mij de keuken te laten verbouwen, alles uit de folder van de doe-het-zelf-winkel. Volgens mij kruiste ze aan alsof het bijna Sinterklaas was.(deden wij vroeger ook en kregen altijd iets wat er op leek, maar veel goedkoper was, een autoracebaan, maar niet van dat echte merk of rolschaatsen, maar niet de echte, mijn moeder had wel weer een heel dure jurk gekocht, voor zichzelf, ze vond dat ze dat verdiend had). Misschien dat ik daarom nu altijd het beste, het duurste wil hebben. Ik rij niet graag in een gedeukte auto, al heb ik die deuk zelf veroorzaakt, erg hè.

koninginne-lepeltje

Het blijkt dat in de familie Vermeij-geschiedenis vaak de oudste dochter naar de koningin genoemd werd, dus mijn oudste tante van vaders zijde heette Regina. Zij had ook allures. Zoals het koninginne-lepeltje. Gien (zoals ik haar later mocht noemen) was privé-secretaresse geweest (soort chique poetsvrouw, volgens mij) bij de directeur van het Kurhaus in Scheveningen, echt waar, zie foto boven. Toen die ontslagen werd moest Gien daar weg. Ze trok in bij haar vader en moeder die ze beide tot hun dood verzorgde. Na de dood van opa heb ik beloofd ieder jaar te komen klussen in de eerste week van mijn vakantie. En dat heb ik ook jaren gedaan. Graag hoor, een hele ervaring. Bij aankomst, terwijl de overvolle keuken, keukentje rook naar in azijn ingelegde komkommer.. en vers gezette koffie, kreeg ik twee handdoeken uitgereikt uit de rijk voorziene linnenkast, haar trots. Eén voor boven, één voor beneden, zei ze dan, notoir. Gien kookte naar oude gewoonte melk, vergat die op te kloppen zoals haar moeder altijd deed, en deed die ongevraagd in de koffie, die ik zoals al vaker voorzichtig aangegeven had eigenlijk altijd zwart dronk. Toen vertrokken we zwoegend een paadje zoekend door de achterkamer tussen veel te zware tafel en dito dressoir naar de kleine voorkamer, waar ik altijd tegenover haar aan het raam mocht zitten, een plaats die ik plechtig toegewezen kreeg toen oma niet meer was. Naast haar lagen de folders al klaar waaruit de vakantie-aankopen gekozen waren. En dan later op naar de winkel waar Gien een graag geziene gast bleek te zijn, en zo kwam ze er ook nog eens uit in de voor haar chique auto.

olie-stel

's Avonds in de achterkamer, eten en koffie en teevee, het nieuws en het verhaal dat Gien en moeder zich in de wintermaanden altijd hier uitkleedden om de pyjama aan te doen, daar het boven in de slaapkamer koud was (er was immers geen cv!). En dat oma dan gilde bij het zien van de nieuwslezer op de tv: "Gien, een Kerel!!"

We praatten veel over haar verleden in het Kurhaus, de concerten die ze allemaal gezien had, de groten der aarde! En ze wilde me altijd iets geven: ik heb vrachten LP's meegesjouwd. En antieke dingen, zoals het setje voor het heilig oliesel, ooit gekocht bij een antiquair in Den Haag voor 81 Euro (prijsje zat er nog op).

En als hoofdprijs: het horloge dat opa gekregen had bij zijn veertigjarig jubileum bij het naai-atelier waar hij op tafel had gewerkt.

horloge van opa

Daar heeft men het in de familie over gehad, ik was achter de rijkdom van de familie aan geweest, terwijl ik dat horloge netjes, zoals ik denk dat het hoort aan mijn vader heb gegeven, die er zichtbaar door geroerd werd en die het nog jarenlang aan het lichtknopje op hun slaapkamer heeft gehangen. Opa zou volgens verhalen huizen gehad hebben, ik geloof er niks van. Wel had Gien een kist zwaar verzilverd bestek. Die is verdwenen, toen ze later vanwege dementie opgenomen moest worden in een geriatrisch centrum in Laren, de stad van de legendarische Sint Jansprocessies. Ze had een erfgenaam gekozen, een nicht van mij die zielig getrouwd was, ooit.

Gien wou altijd nog een cadeau van mij, liefst van goud, witgoud, zei ze altijd, dat vond ze mooi.

En als de generatie doorgaat (= het genereren) wil ik heel feestelijk iets kopen van goud, wit hoeft niet. Voor mijzelf!

17 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven