Zoeken
  • martinv

Geschenken gedenken

5 juli 2020

Vaak wil je wat je geeft, liever zelf houden. Is zo'n cadeau daarom minder waard, of juist niet?

Je geeft iets dierbaars weg, maar voor de ontvanger is dat soms minder. Toen ik 65 werd kreeg ik van mijn familie allemaal foto's....van zichzelf. Een groepsportret van mij nichten en neef, een kalender met alle directe familieleden. Dat doen ze eigenlijk altijd. En mijn eerste reactie (innerlijk) is altijd: "Weggooien, opdringerig!"

Mijn moeder gaf cadeau's vaak na een tijdje terug aan de gevers. Een goede vriendin kwam een paar dagen voor die verjaardag aan met een prachtig boeket, in een nog prachtigere vaas. Op mijn verjaardag zelf was dat boeket al weg, en had ik er een boeket van een ander in gezet

Zij kwam aan met een nieuwer boeket, (je zou er bijna wat van gaan denken, niet?) nog prachtiger dan het eerste, en ze zocht meteen naar haar vaas. Haar bloemen moesten in haar vaas. Ze was zichtbaar teleurgesteld.

Leuke vraag eigenlijk: wie moet wie blij maken met een geschenk? Of: waarom geven we geschenken? Wie het weet mag het zeggen.


Toen ik nog kluste had ik hout-afval. Jo verzamelde dat en maakte er met lijm en plakkaatverf en luciferstokjes huisjes van. Op zijn Jo's, dus romantisch, een beetje uit een andere tijd (Waterstaat, zou ik zeggen).

En indertijd kwam er wel eens een heel speciaal jongetje op bezoek, R. Die vertelde, toen zijn moeder hem ooit met de fiets van school had gehaald, over putdeksels, op straat, die hij gezien had onderweg. Die jongen (autist, dus bijzonder) zag wat, een ziener, visionair. Die R. kon uren spelen, fantaseren met ons dorpje, geweldig. R. zei nooit zo veel, maar over wat er in dat dorpje (stadje noemde hij het) gebeurde, kon hij uren vertellen, hij had het gezien, meegemaakt.

Dat dorpje, stadje, stond hier in een hok, vergeten, verlaten, verstoft. Nu was een kleinkind van een vriendin van me jarig, en ik opperde dat dat kind (volgens mij ook bijzonder: het heeft een drie-dubbele kruin..) het dorpje wel mocht hebben, zij mocht het geven. Ze dankte voor mijn aanbod, maar zei dat moderne kinderen tegenwoordig met andere dingen spelen. Dus niet. Ik heb het volgende bedacht: Ik bewaar het dorpje, stof het af, knap het een beetje op en laat daar ooit kinderen mee spelen die op bezoek komen. Dan heb ik er ook nog zelf plezier van! Je kunt er mee fantaseren, ordenen, schikken, veranderen en verhalen bedenken. Dat is volgens mij universeel en van alle tijden.

17 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

0638895209

©2019 door Mijnverbouwing.. Met trots gemaakt met Wix.com