Zoeken
  • martinv

Koffie koken

7 juli 2020

Mijn diensttijd was geen fijne tijd. Niet omdat ik de hele week voor heel veel maanden van huis was, niet vanwege mijn lotgenoten, daar waren echt wel interessante mensen bij, ik heb er ook niet echt van geleden, maar het was zo saai! Zonde van mijn tijd, niks te doen.

Behalve één veldoefening, een spannende ervaring, een avontuur in de koude winter van 1975 naar 1976.

We kregen tips van tevoren, veldfles vullen met melk uit de kantine, bijvoorbeeld, de wachtmeester (normaal een sergeant) raadde ons aan iedere avond de voeten onder de koude kraan te houden, om minder last te hebben van zweetvoeten en beter te lopen. We hadden gemarcheerd met volle bepakking, een hel in de hete zomer van 1975, en vooral als de grootste jongens voorop liepen... Het moest up-tempo en vooral gelijk, en als we van een behoorlijke mars eindelijk terugkwamen op de oprijlaan van de kazerne, verlangend naar de douche en voeten omhoog, kregen we regelmatig een bevel om te keren, om nog even een toegift te doen. Discipline kweken was dat. Toch was dat leuk, grenzen verleggen. En toen begon de grote oefening, in de koude winter, ik denk ter afsluiting van de basistraining van de militairen. Ik wist eigenlijk niet wat me overkwam, ik had dit niet gewild. Tijdens de keuring bleek ik goed te zijn in Nederlands (gek hè), met name het dictee, dus (vreemd causaal verband) werd ik ingedeeld bij de Koninklijke Marechaussee, hetgeen een eer scheen te zijn, ik hoorde bij de uitverkorenen... Maar voordat we eindeloos verkeersles kregen, waarbij ik meestal in slaap viel omdat ik de borden en regels kon dromen (in de zesde klas, later groep 8, had ik al een tien gehaald voor het verkeersexamen), en waar ik uit verveling tijdens het afsluitende schriftelijke examen tegenover de corrigerende onderofficier zat, die de multipel-choice vragen makkelijk nakeek met een mal, zodat ik alles in spiegelbeeld kon kopiëren, en een enkele fout bewust maakte om het niet te laten opvallen, en dus een 9,8 haalde.

De oefening ging met groepjes, patrouilles, bepakt en bezakt. Die groepjes vertrokken met enige tussentijd na elkaar, zodat de laatste groepjes de eerdere met gemak een stuk op weg konden helpen, die hadden auto's, immers. Die jonge lichting was vaak slimmer dan de heren onderofficieren.

Het nadeel was echter, door de voorsprong moesten we ook meteen pauzeren, als we te vroeg aan zouden komen in het kamp, zou dat opvallen. Dus belden we (vroeg in de avond, winter, dus donker, maar niet te laat daarvoor) zomaar ergens aan met ons groepje van vijf, brutaal als de nacht, zeggen ze hier. De oude mensen lieten ons binnen, ze hadden zichtbaar ontzag voor militairen, of het nou echte soldaten waren in functie dan wel oefenende dienstpikkies. We mochten ons opwarmen, we hadden vast al heel veel gelopen (?!) en konden wel wat warme koffie gebruiken. Nou, daar gingen ze werk van maken. (Ik keek mijn ogen uit) Melk werd in een pannetje heel zachtjes verwarmd op het gasfornuis, het mocht niet koken, dan zou er een vel op komen, vertelde het vrouwtje die mijn verbazing blijkbaar zag, en ik zocht het koffiezet-apparaat. Madam vergat even de melk, met het te verwachten gevolg, en pakte de (wat ik later begreep) percolator van de radiator, die daar blijkbaar al uren stond te circuleren, vulde kopjes met de bruine teer-achtige vloeistof en mengde daar de ondertussen opgeklopte melk doorheen.

Tegenwoordig zou je het "Latte" noemen, alleen, zonder decorum en gevaarlijk van smaak. Espresso is ook sterk, maar deze oude manier van pruttelen van koffie lijkt me niet echt gezond. Maar uit dankbaarheid voor die oude mensjes die uit vaderlandsliefde zomaar een stel muitende militairen koffie aanboden, met een snee peperkoek met dik echte boter, genoten we (bijna). Niet wetende welke avonturen ons die nacht nog te wachten zouden staan. Maar één ding is mij toen weer duidelijk geworden: vroeger was (niet) alles beter! Echt niet.

Wordt vervolgd....

15 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven