Zoeken
  • martinv

Leiding

25 maart 2020

Karin was een jonge collega van me. Kapster, heel enthousiast. Leuk met haar leerlingen. In haar vrije tijd was ze "leiding", zoals ze dat noemde bij kinderen. Ze zat niet in de leiding, ja dat ook, maar ze was ook "leiding". Bij een soort scouting zonder uniformen, leuk fenomeen. Hierover meer.

Een jeugdvereniging, geleid door jeugd. Die zichzelf in stand houdt. Je begint als kind als lid, dan word je wat ouder, en dan nog wat ouder. Je speelt het scoutingspel, en dan word je ooit leiding. Vaak wordt je dan verliefd op een andere leiding, zo gaat dat. Je doet wat met natuur, soms in de natuur, en dan ga je op kamp, soms in tenten. Daar leer je als jongen wat jongens doen en overdag doe je spellen of ga je op Hike (Speurtocht) En vaak doe je 's nachts nachtspellen, eng maar ook spannend en het leukste is vuurtje stoken en verkenners liedjes zingen.

scouts modern, mixed...

Ik ben daar jaren bij geweest. In mijn tijd waren dat allemaal jongens, bij de welpen had je leidsters: Akela en Baloe. Van oorsprong was het soort semi-militaire club, gebaseerd op het verhaal van Junglebook, van Rowling, met de als kind door wolven opgevoede Mowgli...vandaar die rare namen en het feit dat ze "welpen" genoemd werden. We openden de avond bij de "verkenners", dus ietsje later, met een soort militair appèl. Met het hijsen van de vlag en salueren naar de Hopman met zijn vaandrigs.


welpjes

Mijn broer en ik zijn daar ja-ren bij geweest, want onze pa was (ondanks niet-Limburgs en alleen maar om te vergaderen en op kamp zich jong(en) te voelen). Door het jaar was het behoorlijk saai, we deden vaak dezelfde fantasieloze quiz en moesten vaak op vrijdagavond in de winter in onze corduroy korte broek, dus erg koude benen, het veld in waar ik achter elke boom een boef vermoedde. Terwijl naar mijn idee de leiding zich in het HK geweldig amuseerde, met of zonder vriendinnen. Het leukste vond ik het sjorren. Jo was er later nog van overtuigd dat dat mijn handigheid met constructies had bevorderd. Ik kan nu nog knopen leggen (m.n. platte en mastworp) en een toren sjorren met palen en touw, daar draai ik mijn hand niet voor om.

Maar het leukste vond ik koken, heel primitief op houtvuur, tijdens het kamp.

Jaren later zongen wij op de gouden bruiloft van Pa en Ma nog het verkenners-lied:

Verkenners zijn, altijd paraat, van 's morgens vroeg, tot 's avonds laat.

Ze zingen soms, maar meestal niet, en als ze 't doen dan is 't dit lied: Laat mij blijven zwerven, door het Limburgse land,

om eens te kunnen sterven, met de stok in de hand.

(wordt vervolgd)

8 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

0638895209

©2019 door Mijnverbouwing.. Met trots gemaakt met Wix.com