Zoeken
  • martinv

Lippen om te zoenen

9 juli 2020


Dit gaat niet over de inhoud, maar over de taal, dus laat je niet misleiden. Het gaat niet om de muziek, maar om het instrument. Dat is vaak het probleem, ook vaak de opzet van een titel. Het is namelijk geen zin. Het heeft zin, maar is er geen. Het plaatje, de foto, ondersteunt de suggestie. Dit zijn lippen om te zoenen, zo mooi. Of zo sensueel. Maar je hebt ook lippen waarmee je kunt zoenen. Waarmee moet dat anders? Met je ellebogen? Of met je neus, kan, doen de Eskimo's. Wellicht om niet met de lippen aan mekaar te vriezen, stel je voor. Geen angst hoor, denk ik, lippen zijn warm, en zoet: "Sweet lips", maar hou ze wel vochtig, zeker als je gaat zoenen, tongen. (volgens kenners is dat niet zoals je zou vermoeden onhygiënisch, maar het tegenovergestelde schijnt waar te zijn: het zou heel gezond zijn.

Maar ik laat me afleiden, begrijpelijk toch, een interessant fenomeen..vind ik, anderen zullen dat niet zo hebben. Waarom ik er op kwam: trompetters-lippen zijn sterk (of niet Hannah?) Zullen die goed kunnen kussen, of moeten ze juist zacht en smoothy zijn? Ik wil het best uitproberen (niet hè, dat gaat weer te ver, hè Annie) Maar het ging om taal, zei ik.

Ik ben niet goed in moppen, maar wel als het om taal gaat. Hinkende Nikita, het kleintje die mij vroeg: "Meneer, ken je die van die Mummie? ......Ingewikkeld hè", vergeet ik nooit.


En dan die van de sergeant:

Tijdens het ochtend-appèl keurt de sergeant de schoenen van de mannen duidelijk af (dit was al een instinker, als je dit voor moet lezen....) en zegt, bulderend als altijd: "En morgenvroeg zijn al jullie schoenen schoon en blinkend, begre-pen?" Waarna de mannen in koor: "Dank u wel, sergeant!" (snap je?) Dat is geen woordverwarring, maar ik zet je op het verkeerde been. De verwarring tussen opdracht, bevel, en belofte. Ik vind het prachtig. Hetzelfde heb ik zelf ooit bedacht, gedaan.

In Camillus, het tehuis waar ik revalideerde, dagbesteding deed (wie dit ooit bedacht heeft, alsof ik moest leren mijn dag te besteden...) werkte ik graag in het "Ateljee". Dus zagen, timmeren (ik maakte er bijvoorbeeld nestkastjes voor vogeltjes, leuk, is al een blog over). Gewoonte daar was, en dat vond men heel belangrijk, haast voorwaarde, dat er na het eten om 12 uur (men stond om vijf voor al in de startblokken) van 1 tot 2 gerust, geslapen werd, dan ging de hele tent plat. Behalve ik, ik wilde verder, slapen doe je 's nachts al, zonde van mijn tijd, ik wil hier mijn dag leren besteden, niet slapen. Onzin of zin (nog zo'n duaal woord, twee betekenissen) Ik werkte door, zaagde timmerde en boorde...


Totdat er op een dag een papiertje op de deur prijkte met de tekst: "Hier word tussen 1 en 2 gerust, en niet gezaagd of geboord." Echt zonder t, is te vergeven. Maar de dwingende, constaterende toon vond ik echt stuitend, ze had het me kunnen vragen, uitleggen, dan had ik het begrepen en gedaan. Nu maakte het me alleen obstinaat, opstandig, en ik had snel een pen in mijn handen en schreef (bru-taal) eronder: hoe weet je dat? Dat vond ze niet leuk!



18 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven