Zoeken
  • martinv

Ootmoed

Is er zoiets als metafysica? Zoiets als Toeval bestaat niet. Mijn oudste broer heeft dat soort ervaringen. Ik nu ook. Gisteren was Meisje bij me, (niet toevallig," Iemand" zoals ze ook wel heet, komt gelukkig weer gezellig op bezoek, altijd weer een verrassing wat ze aanheeft, hoe ze er uitziet, zou ze er het erom doen? Wil ze mij laten bewonderen, ik weet het niet, vermoed het wel, ze wil me niet, zegt ze, ik zeg dat ik haar wil leren liefhebben, mij, maar ik wil haar zelfs dát leren willen, ze moet leren willen genieten, willen knuffelen, leren leren, nou even genoeg, maestro!) en ze liet haast onzichtbaar, daardoor des te opzichtiger, kaarten, gesprekskaartjes achter van de EO. Vandaag kwam ik het missaal van Jo tegen, in de boekenkast bij het opruimen, toeval?

missaal van Jo

Iets uit een andere tijd, iets van vroeger. Net of ik een pak liefdesbrieven in mijn handen had. Niet zozeer het bidboek zelf, maar wel de bidprentjes, foto van zijn moeder en geschreven briefjes die ik tegenkwam. Bijvoorbeeld: Kunt gij het velen: hartelijk blij zijn, dat een ander in uw bijzijn wordt geprezen en geacht,- maak u dan een complimentje, dat g'het al een aardig endje ver in de ootmoed heb gebracht!

Iets van vroeger? Ik weet het niet. Is het niet tijdloos? En wat wat is in Godsnaam Ootmoed? Nederigheid? Zoiets, het tegenovergestelde van Hoogmoed, trots...


gespreksplaatjes

Die nederigheid is in de kerk een belang-rijke waarde. Dus je moet ertegen kunnen dat een ander met jou in de buurt een complimentje krijgt, zonder dat jij jaloers wordt. (to envie in het Engels, Meisje! jij kent dat niet, want dat past niet binnen jouw spectrum, jij kent geen empathie, maar ook geen jaloezie. Dat geeft je dus een voorsprong) En dat als briefje in een gebedsboek. Dat had Jo dus altijd bij zich als hij naar de mis ging, en naar het lof. Dat was in zijn jeugd, heel lang een gewoonte. Wanneer zou hij afvallig zijn geworden? Toen de kerk homo's onwaardige mensen ging vinden? Terwijl de kerk ook een vluchtplek was voor diezelfde hereheren of Hereheren? Werden de priesters "van de heren" door het celibaat, of vluchtten ze er juist in? Het blijft een raadsel.

hij is wat hij is....

Jo was een echte homo, en schaamde zich er niet voor, nooit, en waarom ook? Hij had wel een naam, in het kleingeestige dorp waar hij werkte. Veel, heel veel kinderen waren dol op hem, ondanks het hardnekkige verhaal dat dat soort mannen kinderlokkers waren, vreselijke verwarring, dom. Ik, ik was degene die in zijn net was gevangen. Ik weet dat kinderen van hun vader niet met Jo mochten omgaan, en misschien ook niet met mij. Jo was heel homo, maar "nichterigheid", daar had hij een hekel aan, dat verfoeide hij. En gek: hij had vele aanbidsters, veel meisjes en vrouwen hadden graag met hem iets gehad. Hij hield van mij, ik ook van hem, maar anders, niet seksueel. En hij heeft mij naar meisjes gestuurd, zoals Bobby McGee, he let me slip away, looking for that home and he hoped I'd find it. Maar ik wilde dat niet, Ik wilde hem trouw blijven om hem naar een mooi einde te begeleiden. En toen was hij dood.


Jo en Ik

En ik? ik werd hopeloos, gigantisch verliefd op Meisje. Maar zij niet op mij. Nu niet, nooit niet! Dat noem ik noodlot, en weet je wat ik daarbij nog meer denk: Toeval bestaat niet, de geschiedenis herhaalt zich. Maar ik leg me daar ook niet bij neer! Nu niet, nooit niet!



14 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

0638895209

©2019 door Mijnverbouwing.. Met trots gemaakt met Wix.com