Zoeken
  • martinv

Op naar Monopolis 07

Bijgewerkt: 19 jul 2020

19 juli 2020

Hij kwam aanlopen met handkar en een hondje. Het zag er niet uit, net of de hond hem trok.

Eigenlijk kon hij wel een paard gebruiken, en die had ik. Zo is het eigenlijk begonnen. Ik zeg altijd dat geen gevoel heb, natuurlijk wel maar anders. Ik kan zo'n stumper toch niet aan zijn lot overlaten, zo ben ik niet opgevoed. Hij was het Circus achterna gereisd. De zanger, hij zocht zijn podium, zijn publiek. Ik hoorde bij dat Circus, maar reisde in mijn eigen tempo, ik ben een Einzelgänger. En ik noem mijzelf Voltigieuze. Ik leer paarden kunstjes en doe kunstjes op paarden. Dan kan ik een man toch weer opnieuw leren lopen.

Ik nam hem op sleeptouw, met één van mijn paarden, maar hij moest zelf lopen. Ik weet heel veel, Ik kan heel veel, Ik zie heel veel, en ik moet heel veel. Allemaal gaven, aangeboren, niet aangeleerd, of mezelf geleerd. Soms lastig hoor, iedereen vindt mij raar, ik reageer vreemd. Met dieren ben ik beter, paarden, honden. De zanger niet, daar was ik al meteen heel eigen mee, een natuurlijk gevoel, een vanzelfsprekende band, geen relatie!

Maar ik ergerde me aan hem, aan zijn arrogantie, zijn betweterigheid en eigenwijsheid. Maar hij zong mooi, en maakte mooie liedjes. Maar zijn Spielerei, zijn flauwekulletjes!

Het liefst was ik begonnen met longeren, oefenen aan de lange lijn, maar we moesten verder, we moesten optreden. Als we ergens langer bleven, mocht de zanger in een wagen, en ik sliep bij de paarden. Dan oefenden we het lopen overdag, aan de lange lijn. Daar genoot die kwast van. Als ik meesteres was en hij zich het paard voelde, en hij deed zijn best. Maar soms was hij onhebbelijk, stuurde hij 's avonds steeds bodes met kattebelletjes, eindeloos, ik snapte de bedoeling niet, en dan werd ik boos, kregen we ruzie, en dan bleek meestal dat hij gedronken had. Dat had invloed op zijn soms onnozele gedrag! Daar moest hij mee stoppen.

Hij zei het nodig te hebben, als ontspanning, maar daarmee verloor hij ook de remmingen en werd hij voor mij onbetrouwbaar, en dat zei ik hem ook. En met dat gedoe had ik ook niks. Hij was zo blij met mij, hij was verliefd geworden, flauwekul. Geld uitgeven, impulsief gedrag en dat gedoe over een relatie! Ik wilde geen relatie, toen niet en nooit niet. Die kerel kon het mooi vertellen, daarmee imponeerde hij wel, dat moet ik toegeven, maar hij vertelde iedereen over mij, alsof we wat hadden, en dan werd ik zo boos. Ik verbood hem mijn naam te noemen. Waar dan ook. Ik dreigde meerder malen hem te laten strompelen, dan raakte hij helemaal in paniek, de stumper, dus ik voerde de dreigementen niet lang uit. Kreeg toch wat medelijden, en zei steeds tegen mijzelf dat ik geen gevoelens had, maar eerlijk, echt eerlijk gezegd wilde ik ze niet, na al mijn ervaringen met mannen.

We konden goed samen praten, daar genoot ik van, die keren dat ik hem nog laat opzocht in zijn wagen. Op afstand, en vooral geen afscheids-zoen, bah. Als ik erin zou tuinen, zou de betovering verbroken zijn, want natuurlijk ontstond, nee dreigde er chemie, hij voelde zo vanzelfsprekend, familie haast, soms dacht ik dat Martin dichterbij kwam dan mijn dochters, en dat mocht niet. Ik was zo gehecht aan mijn dagelijkse routine, met af en toe een seksknaapje, maar niet Martin de Zanger, de Verteller. Die mocht mijn wereld niet verstoren.

Zo ging het het hele jaar, We deden allebei ons ding en liepen samen. Martin sliep in zijn wagen en ik bij mijn paarden in de stal. Status quo.Tot de winter kwam, toen was het seizoen voorbij. De grote tent werd afgebroken en opgeslagen... Toen gingen we overwinteren in een herberg, dé herberg, RB&B en die had niet zo'n grote stal, en we waren zo aan elkaar gewend geraakt, dat het weer heel vanzelfsprekend was dat we in één kamer sliepen, en als vanzelf in één b.........



8 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

0638895209

©2019 door Mijnverbouwing.. Met trots gemaakt met Wix.com