Zoeken
  • martinv

Op naar Monopolis 02

Bijgewerkt: 18 jul 2020

13 juli 2020

Eigenlijk was ik op weg naar Monopolis, de stad. Ik wilde beroemd worden, rijk worden. In een groot huis optreden, met veel luisteraars, en veel succes. En veel geld om uit te geven.

Natuurlijk wilde ik mooie kleren kopen. Het kopen is meer dan het hebben. Als ik iets gekocht heb, kan het meteen kapot, dan kan ik weer nieuw kopen. Ik hou niet van kapot. Kapot moet weg.

Maar succes hebben is ook belangrijk voor mij, een streven. Aanbidding, geadoreerd te worden, bewonderd. Ik ben toch ook bijzonder. Dat het stil wordt als ik de mensen zachtjes toespreek, ik hoef niet om aandacht te schreeuwen, door mijn persoon dwing ik aandacht af. Met mijn gitaar kan ik spanning oproepen. Een vragende stilte. Ook als het lied uit is blijft het even stil, uit respect, ontzag. En dan daverend applaus, met Bravo-geroep.. Bij anderen vind ik het altijd zo overdreven, alsof de luisteraars zichzelf graag willen horen klappen. Maar als ik zelf de kunstenaar ben, ligt dat toch anders.

Daarom dacht ik hier te kunnen optreden, in de herberg. Bij Johannes. Niet dat die soldaat verstand heeft van poëzie. Marsliederen zullen zijn liederen zijn. Met zijn verleden. Zal het voor hem hard moeten klinken, zou zijn gehoor beschadigd zijn door het oorlogsgeweld? Natuurlijk schreef ik liedjes naar mensen toe. Liefdesliedjes voor de geliefden, vlotte liedjes voor de jeugd, treurige liedjes voor de melancholici. Liedjes over vroeger voor oude mensen. En reclame voor mijn huis.

Het wordt heel mooi hier

in huize van Galen,

met zijn mooie kamers

en toch niet zo duur,

vlak bij de stad

maar is best te betalen,

en binnenkort zijn die kamers te huur!

Een samba. Heb ik gezongen bij de heropening, na de verbouwing. Groot succes.

Ik heb op een camping gezongen, vakantie-liedjes: Tante in Marokko en If you're happy en zo. Leuk en enthousiast ontvangen. Maar niet om van te leven, niet om beroemd mee te worden, Schnabbels. Ik ging dus de diepte in, geen liefdesverdriet beschrijven, maar de oorzaak zoeken, minder zwart/wit, meer grijs. Algemeenheden, niet "Er was eens", maar

Er zijn van die dingen in 't leven die moeten zo zijn, dan moet je vergeven, vergeten al doet dat soms pijn dan voel je de heimwee, Saudade, dan zoek je je huis, op zoek naar het ware, op weg naar het ware tehuis.

Een hertaalde Fado, uit het Portugees, Saudade is belangrijk. Verlangen... naar huis of naar de geliefde op zee.Deze heeft het beeld: Chuva, Regen.

Ik verlang naar mijn huis, Huize van Galen

Om de terugreis te betalen, daar ga ik voor zingen. Bij Resistent, of bij de Senator thuis, in de herberg. Ik vrees dat het geen geld opbrengt, Johannes heeft me al gezegd dat ik voor bed bad en brood kan optreden, maar anders betaalt hij niet. Ik kan natuurlijk met de pet rond.. Bij Resi word ik ook niet betaald, ja in natura, Bella wil me wel. Wat mij betreft: willen is één ding, kunnen is iets anders, en dat is dus de vraag.

Que sera, sera...go with the flow.

17 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven